Moordenaarsleerling by Robin Hobb

Author:Robin Hobb
Language: nld
Format: mobi, epub
Published: 2011-03-07T23:00:00+00:00

'Dat denk ik wel.' Het klonk weinig enthousiast, maar ik vond haar houding nogal laatdunkend. Daar kon zelfs het geschenk van de pup niets aan veranderen.

'Dat komt goed uit. Want ik ga je een heleboel leren,' zei ze streng.

'Hoe word je genoemd, jongen?'

'O, "jongen" is prima,' mompelde ik. Tot mijn genoegen gleed er een geschokte uitdrukking over haar gezicht.

'Dan noem ik je, eh, Thomas. Kortweg Torn. Vind je dat goed?'

'Ja hoor,' zei ik langzaam. Burrich besteedde meer aandacht aan de namen die hij zijn honden gaf, dacht ik ondertussen.

'Goed zo,' zei ze kordaat. 'Ik verwacht je morgen rond dezelfde tijd. Dan heb ik wat dingen voorbereid. En denk erom, ik verwacht dat je je volledig inzet. Tot morgen, Torn.'

'Tot morgen, vrouwe.'

Ik draaide me om en verliet de kamer. Dentelle keek van mij naar haar meesteres. Ik voelde dat ze teleurgesteld was, maar begreep niet wat daarvan de reden kon zijn.

Het was nog vroeg. Mijn eerste audiëntie had nauwelijks een uur in beslag genomen. Ik werd nergens verwacht en had de tijd aan mezelf. Dus liep ik naar de keuken om wat restjes voor mijn hondje te halen. Het zou gemakkelijker zijn geweest om hem mee te nemen naar de stallen, maar dan zou Burrich hem zien. En ik maakte me geen illusies over wat er vervolgens zou gebeuren. De pup zou in de stal moeten blijven. In naam zou hij van mij zijn, maar Burrich zou er wel voor zorgen dat de pas gevormde band tussen ons weer werd verbroken. En dat wilde ik niet laten gebeuren.

Dus haalde ik een mand bij de wasserij en vulde die met stro en een oud wambuis. Veel ontlasting zou hij nog niet hebben, en naarmate hij ouder werd zou het door de band die ik nu al met hem had niet moeilijk zijn hem zindelijk te maken. Voorlopig zou hij een deel van de dag alleen moeten blijven. Maar als hij wat ouder was kon hij met me meelopen. Uiteindelijk zou Burrich toch wel achter zijn bestaan komen. Maar die gedachte zette ik resoluut van me af. Dat was van later zorg. Nu moest ik nog een naam voor hem bedenken. Hij was geen kefferige, krulharige terriër. Dit hondje zou een korte, gladde vacht krijgen, een dikke nek en een korte, brede snoet. Maar eenmaal volgroeid zou hij niet hoger reiken dan tot mijn knieën. Een waak-zaam, vasthoudend dier. Grijper zou misschien een goede naam zijn. Of Waker.

'Wat dacht je van Aambeeld? Of Smidse?'

Ik keek op. De nar stapte uit een nis in de muur.

'Hoezo?' vroeg ik, want ik had het allang afgeleerd me te verbazen over het feit dat de nar mijn gedachten kon lezen.

'Omdat je hart aan het zijne gesmeed zal zijn en omdat je kracht zal worden getemperd in zijn vuur.'

'Dat klinkt me te dramatisch,' protesteerde ik. 'En Smidse heeft tegenwoordig een ongunstige bijklank.'

De nar haalde zijn schouders op. 'Misschien heb je gelijk.' Hij volgde me mijn kamer binnen. 'Wat dacht je van Roetje? Mag ik hem eens zien?'

Met tegenzin gaf ik hem de pup.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.