Mijn vriend Maigret by Georges Simenon

Author:Georges Simenon [Simenon, Georges]
Format: epub

6 Het paard van de Majoor

Die Engelsen zijn nog niet zo kwaad. Zou een Franse collega, in de plaats van Mr. Pyke, de verleiding kunnen weerstaan, hem een loer te draaien? Maigret, die nu niet bepaald plagerig was uitgevallen, had geen toespeling gemaakt op het feit dat Mr. Pyke herhaaldelijk de w.c. had doorgetrokken. Zij bevonden zich nog altijd met zijn drieen, dat wil zeggen Maigret, Pyke en Jojo in de keuken. De deur stond open. Maigret dronk koffie en Mr. Pyke, in badkostuum, stond tussen hem en de lichtende deuropening. Jojo zocht naar ontbijtspek in de keukenkast. Het was precies drie minuten voor acht.

Maigret keek op zijn horloge en zei op een hoogst onschuldige toon:

-Ik vraag me af of Lechat zijn roes van gisteravond uitslaapt.

Ondanks zijn goede opvoeding kon Mr. Pyke niet verhinderen, dat er een uitdrukking van verbazing op zijn gezicht verscheen. Toch zei hij op de meest natuurlijke toon:

-Ik heb hem aan boord van de 'Cormoran' zien gaan. Waarschijnlijk wacht hij op Ginette.

Maigret had zowaar de hele begrafenis van Marcellin vergeten. Wat erger was, hij herinnerde zich plotseling dat hij er de vorige avond langdurig en zelfs met iets te veel nadruk met Lechat over gesproken had. Was Mr. Pyke daarbij geweest? Hij kon zich dat niet meer herinneren, maar hij zag zich weer op de bank zitten en tegen Lechat zeggen: - Jij gaat met haar mee, vriendje, dat begrijp je natuurlijk wel. Ik weet niet of het ergens toe leiden zal. Misschien reageert ze op het een of ander, misschien ook niet. Je moet altijd naar begrafenissen gaan. Dat is een gewoonte die me al vaak iets heeft opgeleverd. Goed uitje doppen kijken, dat is de hoofdzaak. Hij meende zich zelfs te kunnen herinneren, dat hij de inspecteur twee of drie begrafenis-geschiedenissen had verteld, die hem op het spoor van een misdadiger hadden gebracht. Toen begreep hij ook, waarom Ginette zoveel lawaai in haar kamer had gemaakt. Hij hoorde hoe zij haar deur opende en riep:

-Breng me gauw een kop koffie, Jojo, hoeveel tijd heb ik nog?

-Drie minuten, mevrouw.

Een stoot op de fluit van de 'Cormoran' kondigde het aanstaande vertrek aan.

-Ik ga even naar de aanlegsteiger, zei Maigret, en liep op zijn pantoffels en zonder boord naar buiten, want hij had geen tijd meer om zich aan te kleden. Hij was trouwens niet de enige. In de buurt van het schip stonden kleine groepjes mensen, dezelfde trouwens die er gestaan hadden toen de commissaris de vorige dag was aangekomen. Ze schenen bij ieder vertrek en bij iedere aankomst aanwezig te zijn.

In de vroege morgen gingen ze kijken hoe de 'Cormoran' de haven uitvoer om daarna, na zich wat meer aangekleed te hebben, een glas witte wijn te drinken bij Paul of in een van de andere cafes. De tandarts, die minder bescheiden was dan Mr. Pyke, staarde naar het onvoltooide toilet en de pantoffels van Maigret en zei met een zelfgenoegzame glimlach:

-Heb ik het niet gezegd, het begint al.

Hij bedoelde natuurlijk de Porquerollytis, die hemzelf tot in het merg zat.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.