Drakenziel by Robin Hobb

Author:Robin Hobb
Format: epub

Het water was gezakt. Er was nog genoeg dode vis om te eten. Het was niet vers, maar het vulde de maag. Ze was niet dood. Tenminste, nog niet.

Sintara verplaatste haar gewicht. Haar poten deden pijn door de constante onderdompeling in het water. Het water was minder zuur dan voorheen, maar haar klauwen voelden nog steeds zacht aan, alsof ze aan het oplossen waren. En ze had nog nooit zo weinig hoop voor zichzelf gekoesterd.

Zij, Sintara, een draak, zij die had moeten heersen over de zee, de hemel en het land, was opgepakt door een golf en omver gesmeten als een konijn dat door een havik werd aangevallen. Ze had gesparteld en naar adem gehapt. Ze had zich aan een boomstam vastgeklampt als een rat die aan het verdrinken was.

Geen enkele draak heeft ooit doorstaan wat wij hebben meegemaakt, ' zei ze 'Geen enkele draak is ooit zo diep gezonken. '

'Er is niets "diep gezonken" aan overleven, ' sprak Mercor haar tegen. Zoals altijd klonk hij kalm, bijna plechtig. 'Zie het als een zwaar bevochten overwinning. Als je sterft en opgegeten wordt, of wanneer jouw jong uit haar ei kruipt, zullen jouw herinneringen aan deze tijd verder worden ge dragen. Geen enkele doorstane ontbering is zinloos. Iemand zal ervan leren. Iemand zal er ooit van profiteren. '

'Iemand wordt moe van dat gefilosofeer van jou, ' rommelde de scharlakenrode Ranculos. Hij hoestte en Sintara rook bloed. Ze bewoog zich dichter naar hem toe. Iets had zijn ribben geraakt terwijl ze ondersteboven waren gesmeten. Ze kon zijn pijn voelen wanneer hij ademhaalde. Voor de rest hadden hun geschubde lichamen hen Beschermd. Sestican had een gekneusde vleugel die pijn deed wanneer hij hem probeerde te spreiden, en Veras klaagde over een verbrande keel door het inslikken van het zure water. De lichtere verwondingen die ze hadden waren het vermelden niet waard. Ze waren draken. Ze zouden genezen.

In de loop van de dag had de rivier zich verder teruggetrokken. Er was nu iets dat leek op een oever. Bosjes met guirlandes van dode bladeren staken omhoog vanuit een lange zilte modderbank. Het was een opluchting om weer te kunnen staan, om met haar buik uit het water te zijn, maar lopen over de dikke, zuigende modder was bijna net zo vermoeiend als zwemmen.

'En wat heb je me te zeggen, Ranculos? Dat we, nu we zover zijn gekomen, na zoveel tegenslagen te hebben overwonnen, maar gewoon moeten gaan liggen en doodgaan?' Mercor sjokte hen tegemoet. Zo dicht bij elkaar staan was geen normaal drakengedrag, zag Sintara in. Maar zij waren geen normale draken. De jaren dat ze dicht op elkaar hadden geleefd in de beperkte ruimte vlak bij Cassarick hadden hen veranderd. In tijden zoals deze, tijden waarin ze vermoeid en onzeker waren, waren ze geneigd samen te komen. Het zou troostrijk zijn geweest om naast Ranculos te gaan liggen slapen. Maar dat zou niet gebeuren. De modder was te diep. Ze zou vannacht wat staan te doezelen en dromen van woestijnen en heet, droog zand.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.