Waz #1 Koncert nieskonczonosci by BEAR GREG

Author:BEAR GREG [BEAR GREG]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-27T12:09:59.768000+00:00

Rozdział dwudziesty drugi

Kojec znajdował się w samym środku Euterpe. Był to przysadzisty, płaski budynek z cegły, otoczony ze wszystkich stron ulicami nienormalnie szerokimi jak na to miasto ludzi. Helena kroczyła przodem ze skupionym wyrazem twarzy. – Nikt nie lubi tu przychodzić – zwróciła 'się do Michaela. – Rzadko tu bywam. Najczęstszym gościem jest tu Savarin.

Wejście do Kojca było wąskie, szerokie na niecały metr i zabarykadowane masywnymi, plecionymi drzwiami z wikliny, grubymi na trzydzieści centymetrów. Helena pociągnęła za gałkę i wewnątrz rozległ się stłumiony brzęk szklanych dzwoneczków. Obok drzwi, w ceglanej ścianie otworzyła się klapka judasza i spojrzało na nich żółte, zamglone oko.

Szerebith, to ja – powiedziała Helena. Wiklinowe drzwi odemknęły się z głuchym szurnięciem.

–Tak, panno Heleno. Czym mogę pani służyć? – W uchylonych do połowy drzwiach stała z założonymi rękami przysadzista kobieta o żółtej twarzy ubrana w długą szarą suknię. Patrzyła na Michaela wzrokiem, który nie wyrażał ani zaufania, ani sympatii.

–To przyjaciel wyjaśniła Helena. – Chciałabym mu pokazać Kojec i zaprowadzić do Izmaila. Michael, to jest Szerebith.

Michael wyciągnął rękę. – Miło mi panią poznać – powiedział. Kobieta spojrzała na jego dłoń, skrzywiła się z niedowierzaniem i otworzyła drzwi szerzej. – Wejdźcie – mruknęła tonem rezygnacji. – Dzisiaj jest spokojny. Reszta bierze z niego przykład. Dzięki komu tam za tę odrobinę łaski.

Szerebith poprowadziła ich ciemnym korytarzem, którego ściany, podłoga i sufit zbudowane były z ciasno dopasowanych do siebie cegieł koloru wysuszonego nawozu. Wąskie szczeliny

rozmieszczone w ścianie co sześć kroków wpuszczały niewiele światła; jedynym dodatkowym źródłem oświetlenia były woskowe świece pozatykane między szczelinami. Pomimo odoru stęchlizny, podłogi i ściany wyglądały na czyste i dobrze utrzymane. Szerebith szła przodem, za nią Helena, a na końcu Michael odczuwający nieprzepartą pokusę obejrzenia się przez ramię.

W budynku ponowała cisza. Na końcu korytarza znajdowały się drugie grube, wiklinowe drzwi obwieszone od zewnętrznej strony szklanymi dzwoneczkami. – Dzwonki ostrzegawcze wyjaśniła Helena stukając w jeden palcem zanim Szerebith otworzyła drzwi, od czego rozdzwoniły się wszystkie.

Za drzwiami znajdował się otwarty kwadratowy dziedziniec trzy na trzy metry, też wymurowany z cegły i pozbawiony jakichkolwiek ornamentów. W każdej z czterech ścian widniały kolejne drzwi. Szerebith podeszła do tych na wprost i odryglowała je. Przez szparę w uchylających się drzwiach buchnął ciężki, wilgotny smród łączący w sobie najgorsze odory zatęchłych piwnic i szlamu kanalizacyjnego, jaki ojciec Michaela stosował do nawożenia przydomowego ogródka.

W ciężkim powietrzu za drzwiami świece płonęły przytłumionym blaskiem. Nie było tam szczelin okiennych, ale przez zakratowane wywietrzniki w suficie prześwitywały blade, poszatkowane plamki dziennego światła.

Przeciwległe ściany pomieszczenia tonęły w mroku. Sufit podpierały kwadratowe, ceglane filary z kapiącymi świecami zatkniętymi ze wszystkich czterech stron. Michael dostrzegł doły wkopane w podłogę, każdy o boku trzy metry i wyłożony cegłami oraz kamiennymi płytami. Naliczył ich siedem. – Oddział trzeci powiedziała Szerebith. – Nazywam go Oddziałem Prowodyra albo Wyjnią ze względu na Izmaila. On jest największy. To podżegacz. – Wskazała na ławy stojące przy każdym z dołów. – Kiedy budowano oddziały, ludzie przewidywali, że może rodzice będą od czasu do czasu odwiedzać swoje dzieci. Nikt nie przyszedł, nie licząc kilku pierwszych miesięcy. Jestem tu tylko ja i opiekun.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.