Roboty #6 Roboty i imperium by ASIMOV ISAAC

Author:ASIMOV ISAAC [ASIMOV ISAAC]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-12-18T12:32:59.738000+00:00

CZĘŚĆ IV

AURORA

11.

STARY PRZYWÓDCA

Kelden Amadiro nie był odporny na nękającą wszystkich ludzi dolegliwość zwaną pamięcią. W istocie oddawał się wspomnieniom częściej niż inni. Co więcej, jego pamięć zawdzięczała swą trwałość niezwykłej mocy i głębi odczuwanych przez niego frustracji i nienawiści.Dwadzieścia dekad wcześniej wszystko układało się znakomicie. Był założycielem oraz głową Instytutu Robotyki (nadal jest jego głową) i przez jeden wspaniały, pełen triumfu moment sądził już, że z pewnością zdoła zyskać absolutną kontrolę nad Radą i na zawsze pokona swego największego wroga, Hana Fastolfe’a, któremu pozostałby jedynie bezradny protest.

Gdyby tylko… Gdyby tylko…

(Jakże często próbował o tym nie myśleć, lecz wspomnienia wciąż powracały, jakby nigdy nie miały dosyć gniewu i rozpaczy.)

Gdyby zwyciężył, Ziemia pozostałaby samotna i odizolowana, a on na własne oczy ujrzałby, jak jej mieszkańcy degenerują się i wymierają, aż wreszcie zupełnie znikają. Czemu nie? Dla tych nieszczęsnych, schorowanych istot z przeludnionego świata śmierć była lepszym rozwiązaniem niż życie, do którego się zmuszali.

A wtedy planety Przestrzeniowców, spokojne i bezpieczne, mogłyby prowadzić dalszą ekspansję. Fastolfe zawsze narzekał, że Przestrzeniowcy są zbyt długowieczni, że żyją zbyt wygodnie w swym robocim raju, by zostać pionierami. Lecz Amadiro udowodniłby mu, że się myli.

Ale to Fastolfe wygrał. W chwili gdy jego klęska była pewna, w jakiś niewiarygodny, niewyobrażalny sposób nagle wyciągnął asa z rękawa i wygrał, choć nic tego nie zapowiadało. Oczywiście to sprawka tego Ziemianina, Elijaha Baleya… Lecz nawet pamięć Amadira zawsze odwracała się od Ziemianina. Doktor nie mógł przywołać jego twarzy, usłyszeć głosu, wspomnieć czynów. Wystarczało samo nazwisko. Dwa stulecia nie zdołały przyćmić dręczącej go nienawiści czy choćby odrobinę złagodzić ból.

A kiedy Fastolfe zaprowadził własne porządki, ziemska miernota ruszyła ze swego przeżartego zgnilizną świata, zajmując planetę po planecie. Tempo tej ekspansji oszołomiło Przestrzeniowców i podziałało paraliżująco.

Ileż to razy Amadiro zwracał się do Rady wskazując, że Galaktyka wymyka im się z rąk, że Aurora patrzy bezczynnie, jak podludzie obejmują we władanie kolejne planety, że każdy rok apatii coraz bardziej zniewala ducha Przestrzeniowców.

„Powstańcie, wołał, ocknijcie się! Spójrzcie, jak rosną w siłę i mnożą się światy Osadników! Na co czekacie? Aby rzucili się wam do gardeł?”

Lecz Fastolfe odpowiadał swym słodkim, uspokajającym głosem i Aurorianie, a także inni Przestrzeniowcy (nieodmiennie wpatrzeni w Aurorę, nawet gdy odmawiała swego przywództwa) uspokajali się i na nowo zapadali w sen.

Oczywiste fakty zupełnie do nich nie docierały. Dane, liczby, niewątpliwe pogarszanie się sytuacji z dekady na dekadę wyraźnie ich nie wzruszały. Jak to możliwe, że choć tyle razy wykrzyczał im w twarz prawdę, że choć każda jego przepowiednia się spełniła, oni wciąż szli za Fastolfe’em niczym stado owiec?

Jak Fastolfe mógł na własne oczy oglądać niepowodzenia każdej swej przepowiedni, a mimo to ani na krok nie odstąpić od swej polityki? Nawet nie o to chodziło, że wciąż upierał się przy swoich błędach, on ich w ogóle nie dostrzegał.

Gdyby Amadiro należał do ludzi o bujnej fantazji, z pewnością uznałby, że na światy Przestrzeniowców rzucono jakiś czar, dziwne, usypiające zaklęcie. Wyobraziłby sobie, że gdzieś istnieje osoba dysponująca mocą oszałamiania aktywnych dotąd umysłów i oślepiania bystrych oczu.

Ostatnią kroplą przepełniającą czarę było to, że ludzie żałowali Fastolfe’a’a ponieważ umarł czując rozczarowanie.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.