Przygody Kapitana Alatriste #3 Slonce nad Breda by PEREZ-REVERTE ARTURO

Author:PEREZ-REVERTE ARTURO [PEREZ-REVERTE ARTURO]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-03-21T22:12:07+00:00

VI. PO GARDLE

Bywa, spoglądam na obraz i wspominam. Gdzieś w głębi płótna, za zasłoną dymów i szarych mgieł, coś zda się majaczy, atoli nawet Diego Velazquez, pomimo żem mu opowiedział, ile potrafiłem, nie zdołał oddać długiej a morderczej drogi, jaką wszyscy przebyć musieliśmy, zanim ustawiliśmy się w ową majestatyczną scenę, ani też lanc, które nigdy wschodu słońca nad Bredą nie ujrzały, bo postradaliśmy je podczas marszu. Mnie samego i po latach nie ominął widok grotów tychże pik, unurzanych we krwi pod Noordlingen i Rocroi, a były to ostatnie przebłyski hiszpańskiej gwiazdy i okrutny zmierzch chwały wojsk naszych we Flandrii. Ze wszystkich owych batalii, także z tej pod młynem Ruijter, osobliwie pamiętam dźwięki: krzyki ludzi, stukot drzewców, szczęk stali o stal, chrzęst rozpruwanego odzienia i trzask łamanych kości. Pewnego razu, znacznie później, Angelica de Alquezar zapytała mnie niedbale, czy znam odgłos przykrzejszy niż zakopywanie gracą ziemniaka. Odparłem bez wahania, że owszem, chrupot, z jakim rapier przebija czaszkę. A ona naówczas uśmiechnęła się i spojrzała na mnie uważnie i z zadumą tymi modrymi oczami swymi, ani chybi podarunkiem od samego biesa, zaczym dłoń wyciągnęła i palcami dotknęła moich powiek, którymi po tylekroć odgrodzić się nie mogłem od koszmaru, ust, co tyleż razy krzyki strachu i odwagi z siebie wydawały, wreszcie dłoni, które żelazem raziły i krew przelewały. Potem zasię pocałowała mnie szerokimi i ciepłymi wargami, a uśmiech z nich nie znikł ani na moment i trwał, gdy się ode mnie odsunęła. Lecz do dziś, gdy z Angeliki życie już uszło, jako i z owej Hiszpanii i epoki, o których tu prawię, nie potrafię uśmiechu jej z pamięci wymazać. Uśmiechu, co towarzyszył wszelkim jej niecnym postępkom, każdej chwili, gdy na szwank żywot mój wystawiała albo kiedy blizny me okrywała pocałunkami. Blizny, z których jedną – jak w innym miejscu nadmieniałem – sama mi, do diaska, zadała.I pamiętam też dumę. Śród uczuć, co się po głowie tłuką podczas walki, pierwszy idzie strach, za nim zapał i szaleństwo. Za nimi w duszę żołnierską sączą się zmęczenie, rezygnacja i zobojętnienie. Wszelako gdy taki przeżyje, i jeżeli z twardej gliny jest ulepiony, która mężnych jest budulcem, dochodzi wówczas jeszcze ukontentowanie z dobrze spełnionego obowiązku. A nie gadam tu waszmościom o obowiązku żołnierza wobec Boga albo króla ni o żądzy łachmyty, by na żołd zapracować, ani takoż o powinności towarzysza broni wobec kompanów. Mówię tu o rzeczy zgoła innej, którą u boku kapitana Alatriste byłem poznałem: o obowiązku walki, gdy przyjdzie pora, niezależnie od tego, w imię jakiego narodu i sztandaru czynić to przyjdzie – te bowiem przecież u każdego pozostają kwestią przypadku. Mówię o chwytaniu za broń, zapieraniu się nogami w ziemię i targowaniu się o cenę własnej skóry za pomocą celnych sztychów miast oddawania jej za darmo niczym owca w rzeźni. Mówię o tym, by tę prawdę znać i z niej korzystać, gdyż nieczęsto życie mamy sposobność tracić z godnością i honorem.

Sprawy tak się miały, że szukałem mego pana. Pośród owego obłędu, śród koni, co oszalałe swe własne patrochy deptały, śród zaciekłej szermierki i palby brnąłem ze sztyletem w dłoni, rozpychając się i uskakując, i wzywałem kapitana.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.