Perdergast #4 Martwa natura z krukami by DOUGLAS PRESTON CHILD LINCOLN

Author:DOUGLAS PRESTON CHILD LINCOLN [DOUGLAS PRESTON CHILD LINCOLN]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-28T11:32:25.213000+00:00

TRZYDZIEŚCI SZEŚĆ

Corrie w iście żółwim tempie prowadziła gremlina po polnej drodze, manewrując kierownicą jedną ręką, drugą bowiem przytrzymywała na podołku dwa kubki z mrożoną kawą, aby się nie wylała. Lód prawie całkiem się już stopił, uda dziewczyny były wilgotne i odrętwiałe. Samochodem zatrzęsło przy pokonywaniu wyjątkowo głębokiej koleiny, a Corrie skrzywiła się, tłumik auta zwieszał się ostatnio raczej dość luźno pod podwoziem, nie chciała stracić go na jakimś wykrocie.W oddali, ponad koronami drzew, zamajaczyły niskie pasma wzgórz Mounds, promienie popołudniowego słońca przydawały trawom złocistej, roziskrzonej aureoli. Corrie podjechała najbliżej, jak tylko się odważyła, po czym przestawiła dźwignię automatycznej skrzyni biegów na parkowanie i z niekłamaną przyjemnością wysiadła z samochodu. Z kubkami w dłoniach powędrowała między drzewa. Spiżowe, burzowe chmury majaczyły na północy, przesłaniając teraz już jedną trzecią nieba. Powietrze było całkiem nieruchome, panowała potworna duchota. Ale taki stan nie potrwa długo.

Weszła między drzewa i ruszyła ścieżką w kierunku wzgórz. Był tam już Pendergast, stał odwrócony do niej plecami, rozglądał się, od razu spostrzegła jego ciemną, szczupłą sylwetkę. Agent nie tyle rozglądał się, ile raczej na coś patrzył. Z przejęciem. Zupełnie jakby starał się zapamiętać każdy szczegół otaczającego krajobrazu.

–Kawa! – zawołała z nieco przesadną wesołością w głosie. Niekiedy w Pendergaście było coś, co sprawiało, że na sam jego widok przeszywały ją zimne dreszcze.

Odwrócił się powoli, spojrzał na nią, po czym uśmiechnął się półgębkiem.

–Ach, panna Swanson. Jak to miło z pani strony. Niestety, piję wyłącznie herbatę. Nie pijam kawy. Nigdy.

–Och, tak? Przepraszam. – Przez chwilę czuła dziwne rozczarowanie, że chociaż się starała, nie zdołała sprawić mu miłej niespodzianki. Zaraz jednak odegnała od siebie tę myśl, teraz mogła wypić obie kawy sama.

Rozejrzawszy się wokoło, dostrzegła rozłożone na ziemi, przyciśnięte kamieniami szczegółowe mapy topograficzne terenu. Pod kolejnym kamieniem spoczywał stary dziennik, podsuszone stronice pokrywało koślawe, jakby dziecięce pismo.

–Bardzo mi miło, że pani o mnie pomyślała, panno Swanson. Już prawie skończyłem.

–Co pan właściwie robi?

–Poznaję genius loci. I przygotowuję się.

–Do czego?

–Zobaczy pani.

Corrie usiadła na kamieniu i zaczęła sączyć kawę. Była zimna, mocna i słodka jak lody, taką lubiła. Patrzyła, jak Pendergast krąży to w jedną, to w drugą stronę, przyglądając się poszczególnym miejscom i przystając w nich na kilka minut. Od czasu do czasu wyjmował swój notes i coś w nim zapisywał. Kiedy indziej wracał do jednej z map – niektóre z nich wyglądały na stare, może nawet dziewiętnastowieczne – i zaznaczał na niej jakiś punkt lub kreślił prostą linię. W pewnej chwili Corrie chciała zadać mu pytanie, lecz uciszył ją stanowczym uniesieniem ręki.

Upłynęło czterdzieści pięć minut i słońce z wolna zaczęło kryć się za szpetną nawałą chmur na horyzoncie od zachodu. Corrie obserwowała agenta, jak zawsze zdumiona, lecz zarazem pełna osobliwego, bliżej niewyjaśnionego podziwu dla niego. Bardzo chciała mu pomóc, zaskarbić sobie jego podziw i uznanie, zyskać szacunek i zaufanie, a przede wszystkim pokazać, na co było ją stać. W ostatnich latach żaden nauczyciel, koleżanka, przyjaciel ani tym bardziej matka nie dali jej odczuć, że była osobą wartościową, niezbędną i użyteczną. Przy agencie czuła się inaczej. Zastanawiała się, co popychało Pendergasta do zajmowania się takimi

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.