Ostatni papiez by ROCHA LUIS MIGUEL

Author:ROCHA LUIS MIGUEL [ROCHA LUIS MIGUEL]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-29T02:37:09.463000+00:00

ROZDZIAŁ 40

Ogrody Watykańskie Wrzesień 1978 rokuSiostra Vincenza szukała Jego Świątobliwości przez całe popołudnie. Przebiegała korytarze Pałacu Apostolskiego, niosąc w rękach niewielką tacę, na której była szklanka wody i pastylka na talerzyku. Nagle zatrzymała się przy jednym z okien i dostrzegła go siedzącego na ławce w ogrodzie. Ojciec Święty podpierał głowę obiema rękami i wydawał się zatopiony w bolesnych rozmyślaniach.

–Getsemani – wyrwało się niechcący siostrze Vincenzie.

Staruszka zeszła po schodach prowadzących do wspaniałych ogrodów i ruszyła jedną ze żwirowych ścieżek w kierunku klombu. Don Albino nie odszedł daleko. Siedział w swojej nieskazitelnie białej sutannie, wpatrzony w czubki butów.

Siostra Vincenza stanęła przed nim.

–Lekarze zalecają Waszej Świątobliwości, żeby spacerował po ogrodach, nie wspominali o siadywaniu w nich.

Albino Luciani popatrzył na swoją wierną gospodynię z dobrotliwym uśmiechem na ustach.

–No, tak. Zalecili, żebym spacerował po ogrodach, to przestaną mi puchnąć nogi. Tylko że kiedy mam opuchnięte nogi, nie mogę spacerować. Co w tej sytuacji zrobić?

Siostra Vincenza przyzwyczajona do nieubłaganej logiki don Albina przyznała, że lekarze rzeczywiście wykazali się ograniczoną przenikliwością. Ojciec Święty bez słowa sięgnął po pastylkę i szklankę wody, które przyniosła mu zakonnica. Wpatrując się w lekarstwo z miną pełną rezygnacji, włożył je do ust i połknął, delektując się raczej świeżością wody niż potencjalnymi dobroczynnymi właściwościami pastylki.

–Czy siostra znała mojego ojca? – zapytał don Albino gospodynię, która wciąż stała przed nim. – Kiedy w wieku jedenastu lat wstąpiłem do seminarium, mój ojciec dwa miesiące nie odzywał się do matki. To była bardzo pobożna kobieta, jak siostra wie, ale ojciec…

–Don Giovanni był buntownikiem – odpowiedziała siostra Vincenza.

–Nie. Don Giovanni, jak go siostra raczyła nazwać, był socjalistą. Swoją drogą, patrząc na to, co się teraz dzieje, sam zaczynam mieć wątpliwości, czy emigrant, pracownik sezonowy albo robotnik, który całe życie klepał biedę, może mieć inny światopogląd. Znamienne jest to, że kiedy wstępowałem do seminarium, ojciec powiedział: „No, cóż, trzeba się zdobyć na to poświęcenie”. Dziś powiedziałbym, że jakkolwiek był zażartym antyklerykałem, doświadczył przeczucia bliskiego wizji duchowej. Właśnie o tym myślałem, kiedy siostra nadeszła.

–Pan dopomoże znieść ten ciężar, Ojcze Święty.

Don Albino popatrzył na siostrę Vincenzę dobrotliwie. Rozmowa z nią o postępowaniu decydentów Banku Watykańskiego na nic by się zdała. Cóż by sobie pomyślała ta niewinna zakonnica, gdyby udowodniono jej, że do prania pieniędzy mafii wykorzystuje się firmy, których akcje krążą na giełdach Zurychu, Londynu czy Nowego Jorku? W jakim stanie ostałaby się prosta wiara siostry Vincenzy, gdyby wiedziała, że miły kardynał Villot pojawia się pod numerem 041/3 w archiwach loży P2 od 6 sierpnia 1966 roku?

Jak mogłaby zasnąć ta wspaniała staruszka, wiedząc, że jej don Albino nie kieruje Kościołem Jezusowym, lecz ekonomicznym konglomeratem, który niebawem wybuchnie w jego rękach, jeśli nie uda mu się przedsięwziąć jakichś środków zaradczych? A jeśli chodzi o niego samego, jak mógłby spojrzeć w oczy tej dobrej kobiecie, gdyby się dowiedziała, że jej Kościół zamienił się w jaskinię zbójców?

–Ja potrafię znieść ten ciężar, siostro Vincenzo – powiedział w końcu. – Nie wiem tylko, czy inni są w stanie znieść mnie.

–Trzeba mieć ufność w Panu, don Albino – odpowiedziała z serca zakonnica, krocząc już żwirową ścieżką w kierunku Pałacu Apostolskiego.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.