Opowiesci z Narnii #6 Srebrne krzeslo by LEWIS C.S

Author:LEWIS C.S. [LEWIS C.S.]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-12-24T07:08:35.851000+00:00

Rozdział 9

JAK ODKRYLI COŚ, O CZYM WARTOBYŁO WIEDZIEĆ

Eustachy i Błotosmętek przyznawali później, że Julia była tego dnia wspaniała. Gdy tylko król ze swym orszakiem wyruszyli na polowanie, zaczęła zwiedzać cały zamek i zadawać wszystkim różne pytania, czyniąc to tak niewinnie i dziecinnie, że nikt nie mógł jej posądzać o jakieś ukryte zamiary. Usta się jej nie zamykały, ale właściwie trudno powiedzieć, by mówiła: SZCZEBIOTAŁA i chichotała. Była naprawdę urocza i podbijała serca wszystkich: parobków, odźwiernych, pokojówek, dworek i starych baronów, olbrzymów, dla których dni polowań już bezpowrotnie minęły. Pozwalała się całować i ściskać każdemu, kto miał na to ochotę, a miało wielu, litując się nad nią i nazywając „biedną dzieciaczyną", choć nikt nie wyjaśniał, z jakiego właściwie powodu. Zaprzyjaźniła się zwłaszcza z kucharzem i odkryła rzecz najważniejszą: niewielkie drzwi dla służby kuchennej pozwalające na wyjście poza zewnętrzne mury bez potrzeby przechodzenia przez dziedziniec i wielką bramę zamkową. W kuchni udawała strasznego łakomczucha i zjadała każdy kąsek, jakim ją z upodobaniem częstowano. Natomiast na górze, wśród dam dworu, dopytywała się, w co powinna być ubrana podczas świątecznej uczty, jak długo pozwolą jej siedzieć i czy będzie mogła zatańczyć z jakimś małym, bardzo małym olbrzymem. A potem (kiedy później sobie to przypominała, robiło się jej gorąco) przekrzywiała głowę w idiotyczny sposób, co dorośli – zarówno olbrzymy, jak i normalni ludzie – zawsze uważali za urocze, potrząsała lokami, wierciła się rozkosznie i paplała: „Och, jakbym chciała, żeby już był jutrzejszy wieczór! Czy myślicie, że ten czas szybko upłynie?" I wszystkie olbrzymki mówiły, że jest naprawdę cudownym maleństwem, a niektóre muskały oczy wielkimi chusteczkami, jakby miały ochotę się rozpłakać.–One są takie rozkoszne w tym wieku – powiedziała jedna olbrzymka do drugiej. – Czy nie uważasz, że prawie ich szkoda…

Eustachy i Błotosmętek też robili, co mogli, ale w takich sprawach dziewczynki zawsze są lepsze od chłopców. Jednak nawet chłopcy robią to lepiej niż błotowije.

W porze obiadu zdarzyło się coś, co kazało im jeszcze gorliwiej niż przedtem myśleć o ucieczce z zamku Łagodnych Olbrzymów. Obiad jedli w sali tronowej, przy małym, osobnym stole przy kominku, a przy wielkim stole obiadowało z pół tuzina starszych olbrzymów. Rozmawiali tak hałaśliwie, że dzieci wkrótce przestały zwracać na nich uwagę, tak jak przestaje się słyszeć hałas na ulicy. Jedli zimną dziczyznę, danie, którego Julia nigdy przedtem nie próbowała, a które bardzo jej smakowało.

Nagle Błotosmętek odwrócił się do nich z tak pobladła twarzą, że widać to było wyraźnie nawet pod naturalną szarością jego cery.

–Nie jedzcie już ani kęska – szepnął.

–Co się stało? – zapytały dzieci.

–Nie słyszeliście, co powiedziały te olbrzymy? Jeden powiedział: „Ten comber jest całkiem niezły, taki kruchy i delikatny". „A więc koziołek kłamał", rzekł drugi. „Dlaczego?", zdziwił się pierwszy. „Och, mówią, że kiedy go złapano, powiedział: Nie zabijajcie mnie, jestem bardzo żylasty. Nie będę wam smakować."

W pierwszej chwili Julia niezupełnie pojęła sens tego, co Błotosmętek powiedział. Ale zrozumiała natychmiast, gdy Eustachy wytrzeszczył oczy ze zgrozą i rzekł cicho:

–A więc jemy MÓWIĄCEGO jelenia!

To odkrycie nie zrobiło na nich jednakowego wrażenia. Julii, która nie znała jeszcze dobrze tego świata, żal było biednego jelonka i uważała, że zabicie go było wstrętne.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.