Opowiesci z Narnii #5 Podroz Wedrowca do switu by LEWIS C.S

Author:LEWIS C.S. [LEWIS C.S.]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-12-24T07:08:36.613000+00:00

Rozdział 9

WYSPA GŁOSÓW

WIATR, KTÓRY TAK DŁUGO WIAŁ od północnego zachodu, zmienił się teraz na zachodni. Odtąd każdego ranka, gdy słońce wynurzało się z morza, wygięty do tyłu dziób „Wędrowca do Świtu” wyznaczał dokładnie sam środek jego tarczy. Niektórzy twierdzili, że słońce jest teraz jakby większe niż w Narnii, ale inni uważali to za złudzenie. I tak żeglowali i żeglowali na wschód, gnani łagodnym, lecz stałym wiatrem, nie widząc ani ryb, ani mew, ani żadnego obcego okrętu, ani lądu. Zapasy zaczęły się kurczyć, a do ich serc wkradła się obawa, że być może znaleźli się na oceanie, który nie ma końca. Nadszedł wreszcie świt ostatniego dnia, po którym ryzyko dalszego żeglowania na wschód byłoby zbyt wielkie, tak mało już mieli żywności. I właśnie wtedy, dokładnie na linii wyznaczanej przez dziób okrętu i słońce, pojawił się niski ląd, majaczący na widnokręgu jak obłok.Po południu rzucili kotwicę w szerokiej zatoce i przeprawili się łodzią na brzeg. Był to ląd zupełnie inny od tych, jakie dotychczas spotkali. Tuż za piaszczystą plażą rozpościerała się cicha i pusta równina, na której nie dostrzegali śladów życia. Hen, aż po horyzont rosła trawa tak gładka i krótka, jaką można zobaczyć tylko w jakimś wielkim angielskim parku, w którym zatrudnia się dziesięciu ogrodników. Były i drzewa, ale każde rosło osobno, jedno daleko od drugiego. Pod drzewami nie zauważyli połamanych gałązek ani opadłych liści. Panowała cisza, którą tylko od czasu do czasu przerywało gruchanie gołębia.

W końcu doszli do miejsca, w którym zaczynała się długa, prosta, wysypana piaskiem aleja, wysadzana po obu stronach drzewami. Z piasku nie wyrastała ani jedna trawka. Daleko, na drugim końcu alei, zobaczyli jakiś dom – długi i szary, pełen niezwykłego spokoju, skąpany w promieniach popołudniowego słońca. Kiedy weszli w aleję, Łucja poczuła, że jakiś kamyk wpadł jej do buta i uwiera w nogę. Na pewno byłoby mądrzej, gdyby w takim nieznanym miejscu poprosiła swych towarzyszy o poczekanie na nią, aż wyjmie kamyk. Ale Łucja tego nie zrobiła i nikt nie zauważył, że pozostała w tyle. Usiadła pod drzewem, by zdjąć but. Nie było to łatwe, bo sznurowadło zasupłało się.

Zanim rozplatała supeł, reszta już się oddaliła. Kiedy wreszcie wyjęła kamyk i wkładała pantofel, już ich nawet nie słyszała. Ale prawie w tej samej chwili usłyszała coś innego. A to, co usłyszała, wcale nie dochodziło od strony domu.

Było to głuche dudnienie. Brzmiało tak, jakby tuziny robotników waliły z całej siły w ziemię wielkimi, drewnianymi młotami. Dźwięki szybko się przybliżały. Łucja siedziała oparta plecami o drzewo, ale nie było ono z rodzaju tych, na które można się wdrapać, więc nie pozostawało jej nic innego, jak tylko siedzieć bez ruchu, przyciskać się do drzewa i mieć nadzieję, że zostanie nie zauważona.

Bum – bum – bum – a cokolwiek to było, tak się już przybliżyło, że czuła drżenie ziemi. Nadal jednak niczego nie widziała. Przez chwilę była już pewna, że źródło dziwnego hałasu jest tuż za nią, lecz w chwilę później wiedziała, że jednak jest w alei: świadczył o tym nie tylko kierunek odgłosów, ale i piasek, który w paru miejscach wzbił się w powietrze, jakby go coś uderzyło z całej siły.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.