Marianne Vaatstra: Het verhaal van haar moord by Simon Vuyk

Author:Simon Vuyk
Language: nld
Format: epub
Tags: True Crime
Publisher: Uitgeverij Nieuw Amsterdam
Published: 2013-10-08T16:00:00+00:00

Een negatief advies

Sinds 2003 is in Nederland naast het Nederlands Forensisch Instituut in Rijswijk – een overheidsinstantie – ook een particulier forensisch onderzoeksbureau actief: Independent Forensic Services (IFS) in Nunspeet. Het is opgezet door twee oud-medewerkers van het NFI: Richard en Selma Eikelenboom. In enkele jaren tijd heeft het duo naam en faam verworven dankzij allerlei biologische onderzoeken. Bloedsporen zijn een specialiteit van het IFS. Ze maken gebruik van de nieuwste en meest geavanceerde DNA-technieken. Met baanbrekende resultaten.

Bauke Vaatstra legt contact met de forensische experts. Hij brengt het rugzakje van Marianne – met koeienprint – ter sprake. Justitie heeft het nooit op DNA-sporen laten onderzoeken. Daar was geen reden toe. Zei men. Er zou geen relevante biologische informatie op te vinden zijn. Dacht men.

Maar als Richard en Selma Eikelenboom horen dat het tasje op de plaats delict bij Marianne is aangetroffen – en de kans dus groot is dat de dader het heeft aangeraakt – zien ze wel mogelijkheden.

De vader van Marianne staat het tasje aan de IFS-onderzoekers af. De Stichting Marianne Vaatstra zal de kosten vergoeden.

De aansteker heeft hij uit de tas gehaald. Hij bewaart hem in de la van zijn salontafel. Je weet maar nooit.

Enkele maanden later hebben Richard en Selma wonderbaarlijk nieuws. Ze hebben op een hengsel een DNA-spoor vastgesteld. Het is geen volledig DNA-profiel. Maar delen ervan. Goed bruikbaar. Dat zeker. Afkomstig van een onbekende. Mogelijk van de moordenaar. Maar dat kan het IFS niet checken. Want zij beschikken niet over het daderspoor.

Bauke Vaatstra is onthutst. Hij begrijpt niet hoe het kan dat politie en justitie eerder zo onvolledig en onzorgvuldig met het rugzakje om hebben kunnen gaan.

Het OM reageert gereserveerd. De nieuwe officier van justitie mr. Henk Mous zegt dat er vooralsnog geen sprake is van een relevante, nieuwe aanwijzing. Omdat op grond van de IFS-bevindingen niet geconcludeerd kan worden dat het tasje is gebruikt als moordwapen. Hij wijst er bovendien op dat een onvolledig DNA-profiel lastiger te vergelijken is met het daderspoor dan een compleet DNA.

Toch vindt justitie het rugzakje interessant genoeg om het alsnog door het NFI te laten onderzoeken. Mous vraagt aan Bauke Vaatstra of hij het tasje daartoe af wil staan. En of ze over het rapport van het IFS kunnen beschikken. Dat mag. Zegt de vader van Marianne. Maar dan dient het OM wel de rekening van het IFS à € 8330 – die de stichting heeft voldaan – terug te betalen. Daar gaat Mous mee akkoord.

Vervolgens blijft het lange tijd stil rond het rugzakje. Bauke Vaatstra vraagt zich af of het überhaupt nog op DNA wordt onderzocht.

Maar op een dag wordt hij gebeld. Door het OM. Het NFI heeft het DNA-onderzoek afgerond. Zonder resultaat. De sporen zijn niet bruikbaar voor het moordonderzoek.

Bauke: ‘Toen is er volgens het OM uit gekomen dat er meerdere DNA-sporen op zaten, waar ze niks mee konden, maar volgens Richard Eikelenboom was dat niet waar. Volgens hem zat er één heel duidelijk DNA-profiel op het hengsel, waar prima onderzoek mee kon worden gedaan. Hij wilde

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.