Het boek Eva by Marianne Fredriksson

Author:Marianne Fredriksson [Fredriksson, Marianne]
Language: nld
Format: epub
Published: 0101-01-01T00:00:00+00:00

15

Toen ze bij het rotsplateau aankwamen, waren ze allebei even bezweet en buiten adem. Ze liepen net als destijds meteen naar de waterval, vulden mond en maag met ijskoud water en lieten het over hun kleren en haar' stromen om hun verhitte lichamen af te koelen. Tussen het vrolijke gespetter door zonden ze elkaar opgewonden signalen: Ik wil, wil jij? Ja... Voorzichtig trok hij haar natte kleren uit.

Zo lagen ze daar weer op de koele plek achter de waterval in het zachte gras. Mond zocht mond, handen zochten borst, lendenen, schoot.

Ik was bijna vergeten hoe heerlijk het is, dacht Eva. Daarna werd ze opgenomen door het witte licht.

Hier? kon ze nog net in opperste verbazing denken voor ze zich eraan overgaf, uit zichzelf trad en uit het lichamelijk genot, en één werd met alles om haar heen de hemel, het gras, de rivier beneden haar.

Vreemd, dacht ze toen ze weer in haar lichaam was teruggekeerd, eigenlijk wist ik dat op de een of andere manier al; de liefde bedrijven hoort bij het witte licht.

Misschien houden ze het licht daar verderop wel in stand met al hun gevrij, dacht ze toen en ze moest bijna hardop lachen. Ze wilde haar man deelgenoot maken van haar gedachten, maar toen ze opkeek bedacht ze zich. Hij was op zijn rug gaan liggen, zijn ogen vragend naar de hemel gericht.

Dat was waar ook, zo keek hij altijd als ze de liefde hadden bedreven, een beetje droevig en schuldbewust.

Waarom eigenlijk? vroeg ze zich af.

Toen keken ze elkaar weer aan en haar vrolijkheid stak ook hem aan. Ze voelde tederheid en een sterke verbondenheid met hem.

Wij hebben elkaar.

Adam had op het rotsplateau een slaapplaats voor de nacht gereedgemaakt. Ook had hij eten van thuis meegenomen: brood - wat had ze naar brood verlangd! -, verse erwten en vis. Dat laatste had ze lang niet gegeten.

Haar ringmuur van kleine steentjes lag er nog. Ze glimlachte erom. In de luwte van de rots had Adam hout voor een vuur klaargelegd.

'Je bent zeker al lang hier.'

'Sinds gisteravond. Ik hield het thuis niet langer uit.'

'Dat is lief', zei ze.

'Ik had gedacht dat we wel hier konden blijven vannacht', zei hij. 'Hier slapen, zoals we destijds ook gedaan hebben.'

'Prima', zei ze.

Toen beseften ze opeens dat ze naakt waren en bloosden ze, ze lachten een beetje gegeneerd om elkaar, twee van die oude mensen die zomaar midden op de dag naakt rondliepen.

Wat is hij mooi, dacht ze. Veel mooier dan dat volk daar verderop, waar hij van afstamt. Vreemd eigenlijk. Er zijn veel dingen die ik niet begrijp.

'Ik heb droge kleren bij me', zei hij en hij pakte ze uit zijn ransel.

Hij is ook zorgzaam, dacht ze. Dat is hij altijd geweest. Van wie heeft hij dat? Van dat volk dat nooit nadenkt? Van de sjamaan?

Bij de gedachte aan de sjamaan trok er een schaduw over haar gezicht.

Ik moet voorzichtig zijn, goed bedenken hoe ik het aan zal pakken.

Maar ze waren nu zo intiem met elkaar dat ze elke verandering bij elkaar opmerkten en Adam had haar onrust aangevoeld.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.