De satanskinderen by Stephen King

Author:Stephen King
Language: nld
Format: mobi
Published: 2011-06-25T09:08:41+00:00

De rozige lente

Jack met de verende voeten… Ik las vanmorgen die uitdrukking in de krant en mijn god, wat moest ik weer aan vroeger denken. Dat was allemaal acht jaar geleden, bijna op de dag af. Terwijl het aan de gang was zag ik mezelf op de televisie – de Walter Cronkite Show. Alleen maar een voorbijflitsend gezicht in de menigte achter de verslaggever, maar thuis haalden ze me er meteen uit. Ze helden me. Mijn vader wilde een analyse van de situatie horen; hij deed heel joviaal en hartelijk, echt mannen onder elkaar. Mijn moeder wilde alleen maar dat ik naar huis kwam. Ik was betoverd. In de ban van die schemerige, rozige lente vol mistflarden en van de schaduw van gewelddadige dood die er in die nachten acht jaar geleden in rondzwierf. De schaduw van Jack met de verende voeten.

In New England noemen ze het een rozige lente. Niemand weet waarom; het is gewoon een uitdrukking van oude mensen. Ze zeggen dat het eens in de acht of tien jaar voorkomt. Wat er die speciale rozige lente op New Sharon Teacher’s College gebeurde… misschien is dat ook wel een soort kringloop, maar als iemand dat door heeft, heeft hij er nooit over gesproken.

In New Sharon begon de rozige lente op 16 maart 1968. De koudste winter in twintig jaar kwam op die dag tot een einde. Het regende en je kon dertig kilometer ten westen van het strand de zee ruiken. De sneeuw, die hier en daar bijna een meter hoog had gelegen, begon te smelten en het smeltwater gutste over de campuspaden. De sneeuwbeelden van het Winterfestival, die er twee maanden lang scherpomlijnd bij hadden gestaan door de vrieskou, begonnen eindelijk in te zakken en om te vallen. De karikatuur van Lyndon Johnson voor de Tep-studentenflat huilde gesmolten tranen. De duif voor de Prashner Hall was zijn bevroren veren kwijtgeraakt en hier en daar stak het houten skelet er triest doorheen.

En toen de avond viel bracht die de mist mee, die stil en wit voortsloop langs de nauwe straten en paden van de school. De pijnbomen in het park staken erdoorheen als wijzende vingers, en de mist zweefde, langzaam als sigaretterook, onder het bruggetje door bij de kanonnen van de Burgeroorlog. Alles leek erdoor ontwricht, vreemd, betoverd. De niets vermoedende caféganger die uit de bonkende juke-muziek en de fel verlichte verwarring van de Grinder stapte en verwachtte gegrepen te worden door de klaarheldere sterrenlucht van de winter… bevond zich in plaats daarvan plotseling in een stille, wollige wereld van witte, zwevende mist, waarin alleen het geluid van zijn eigen voetstappen weerklonk en het zachte druppelen uit de oude dakgoten. Je verwachtte eigenlijk Gollum of Frodo en Sam haastig voorbij te zien stappen, of je om te draaien en te zien dat de Grinder verdwenen was, opgegaan in rook, vervangen door een mistig panorama van moerassen en taxusbomen, en misschien een druïdecirkel of een glinsterende feeënronde.

De jukebox speelde dat jaar ‘Love is Blue’. Hij speelde ‘Hey, Jude’ onafgebroken, aan één stuk door.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.