Ostatni Legion 01:Ostatni Legion by Bunch Chris

Author:Bunch Chris [Bunch Chris]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-11-18T00:19:47.631000+00:00

22

Cumbre C Wiatr omiatał poranioną przez ludzi powierzchnię planety i wirami wynosił pył wysoko w pustkę. Powietrze nadawało się tutaj do oddychania, ale było tak gorące, że każdy jego haust wdzierał się do płuc palącym ostrzem.Ludzka kwatera główna mieściła się w kompleksie klimatyzowanych budynków schowanych pod niską kopułą, całkiem jak na pozbawionym atmosfery księżycu. Pół planety dalej mieściło się centrum musthów, dwa czteropiętrowe gmachy kryte czymś, co przypominało dachy pagód.

Wszędzie trafiało się na wielkie dziury w ziemi w kształcie odwróconych ziguratów, a w nich ciężką maszynerię, po części całkowicie automatyczną, po części zdalnie sterowaną.

W sumie kręciło się tu bardzo niewielu ludzi.

Dwa transportowce zawisły dwanaście metrów nad powierzchnią i otworzywszy luki, zaczęły wypuszczać przywiezione griersony i zhukovy, które wylatywały o własnych siłach i natychmiast rozkładały anteny.

Garvin i Kang zeszli ze swoich stanowisk i stanąwszy za fotelem Dilla, spoglądali przez przednią szybę na pustynny krajobraz.

–Wiem, że to się opłaca, ale czy musi wyglądać tak paskudnie? – spytała Kang.

–Cisza na pokładzie – warknął Dill. – Stanislaus ma pełne ręce roboty, a jak będziecie tak gadać, jeszcze staranuje którąś z tych wielkich kryp.

Oboje umilkli, podczas gdy Górecki, ostrożnie manewrując griersonem, podprowadzał go ku linii pojazdów ustawionych przed kwaterą główną. Po całej serii drobnych przesunięć do przodu, do tyłu i na boki kierujący ruchem żołnierz ustawił griersona pod sznurek z pozostałymi i zdecydowanie skrzyżował uniesione ręce. Górecki posłusznie wylądował.

–Jesteśmy, Ben – zameldował.

–Nie wyłączaj napędu, ale możesz zablokować stery.

–Dobra – rzucił Górecki i podszedł do niego. – I co teraz?

–To, do czego nas szkolono – odparł Ben. – Czekamy.

–A nie domyślasz się na co?

–Za diabła. Jestem tylko mała cichutka pieczarka, co rośnie w ciemności karmiona gównem i czeka, aż ją zetną.

Caud Williams rozkazał, aby pojazdy przydzielone do grupy witającej protektora zachowały żółty stopień gotowości. Oznaczało to załadowanie wszystkich wyrzutni i dział, ale bez gotowości do otwarcia ognia. Garvin przypomniał sobie Malverna i Celidona, który był przecież psem łańcuchowym Redrutha, i uznał, że na miejscu Williamsa wybrałby stopień czerwony – czyli pełną gotowość bojową. I kazałby pojazdom czekać nie na ziemi, ale w powietrzu.

Pół standardowej doby później ożył głośnik radiostacji:

–Wszyscy wysiadać.

–Z bronią czy bez? – spytał Garvin.

–Z bronią. Gdy nic nie mówią, wtedy brać – wyjaśnił Dill.

Dziesięć minut później, gdy stali już w szeregu przed griersonami, z żółtobrązowego nieba opuściła się na napędzie pomocniczym kolejna jednostka.

–Dobrzy bogowie, a to co takiego? – zdumiał się Garvin.

–Chyba niszczyciel klasy Remora – powiedziała Kang. Przeznaczony na okręt dowodzenia flotylli małych niszczycieli Konfederacji. Budowałam model takiego, gdy byłam mała. Ale tamten na pewno nie miał tylu osłon i wież artyleryjskich.

–Na pograniczu to normalne – rzekł Dill. – Gdy Konfederacja coś już tutaj przyśle, uważa, że powinno starczyć na dwa pokolenia, modyfikuje się więc każdy złom tak długo, jak długo może latać.

–To akurat zrozumiałe, ale oni go chyba kafarami w tej stoczni potraktowali. A to co?

Wokół niszczyciela leciała w zwartym szyku jego eskorta – cztery przypominające strzały patrolowce.

–Niech mnie – mruknął Dill. – Grat, którym mógłby dowodzić jeszcze mój dziadek, a obok coś, co wygląda, jakby dopiero w zeszłym tygodniu zostało przysłane z Centralnego.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.