Kleine Vos by Marianne Janssen

Author:Marianne Janssen [Janssen, Marianne]
Language: nld
Format: epub
ISBN: 9789085709053
Publisher: Boekenbent, Uitgeverij
Published: 2011-10-29T22:00:00+00:00

29.

Straf

Bijna vier weken had Anna het kunnen rekken.

Vier heerlijke, lange, vrije weken.

Ze was zo min mogelijk thuis geweest. Verzon de vreemdste excuses. Toen, ze begon net de stille hoop te koesteren dat ze van het lijstje geschrapt was, had mevrouw haar tijdens de avondmaaltijd gevraagd om de volgende middag na school een handje te helpen met was vouwen. Het was zo’n grote stapel inmiddels, ze kon het alleen niet meer aan.

Vader keek haar verwachtingsvol aan. Anna lachte naar hem. Wat was hij gemakkelijk te plezieren.

Ze had ook zo gauw geen afspraak, geen eenvoudig excuus voorhanden. “Best”, zei ze kort. Ze zat er aan vast. Hier viel niet onderuit te komen.

Niets aan te doen.

Mevrouw strekte zich behaaglijk uit in het dampende badwater dat groen was van het scherp ruikende badzout met dennengeur, reikte haar de washand aan en een groot stuk zachte Maya-zeep. Ze keek Anna aan, de wenkbrauwen gefronst. “Je hebt je onbehoorlijk aan je taak onttrokken. Je hebt wat goed te maken”, zei ze kil. “Daar ben je jezelf, neem ik aan, wel van bewust?”

“Nee, helemaal niet”, zei Anna stug.

Ze zeepte zwijgend, net zo lang als mevrouw wenste, daarna droogde ze mevrouw zwijgend af. In haar hoofd zat een dikke dot watten. Ze was er niet bij. Ze was buiten, op school, op zolder, onzichtbaar, ze was weg, opgelost en verdwenen.

In de slaapkamer, vóór Anna aan masseren toe kwam, sommeerde mevrouw haar zich uit te kleden, op de handdoek te gaan liggen. Haar stem klonk koud. IJskoud.

Anna vroeg niets. Ze protesteerde niet. Ze kleedde zich uit. Vouwde haar kleren op en legde ze netjes op vaders kant van het bed. Daarna ging ze rillend liggen, languit, haar armen stijf langs haar lijf. Ze was zichzelf in een ander kind. Dood kind op een handdoek, was zij.

“Je hebt straf verdiend,” zei mevrouw, “dat moet je toch wel met mij eens zijn.”

Ze pakte bij de kaptafel de borstel van haar zilveren toiletstel met rozen. Wees Anna op de haren van de borstel: “Kijk eens, hard varkenshaar,” zei ze “dat past bij jou. Varkenshaar voor een mongool. Dat is een mooie combinatie. Maar je kunt het voorkomen door lief te zijn. Door bij me te komen liggen en alles te doen wat ik van je vraag. En met alles bedoel ik alles. Ook als het nieuw is, begrijp je wel? Daar wil ik dan niets over horen. Maar dan zal ik intussen ook lief zijn voor jou. Echt! Liever dan ooit tevoren.”

Ze legde met een strelend gebaar een klamme hand op Anna’s buik. Glimlachte daarna, kort, geforceerd. “En? Vertel het mams maar: wat wordt het?”

Anna zweeg.

“Goed”, zei mevrouw. “Dan wordt het dat. Je hebt er zelf om gevraagd, dat weet je. Als ik moet stoppen, hoor ik het wel. Dan kun je het goedmaken bij me.”

Ze boog zich over Anna heen. Begon haar lijf te borstelen. Langzaam, hier en daar met draaiende bewegingen, met harde slagen. Ze borstelde haar gezicht, haar hals, de onderhuidse bulten op haar lijf waar haar borsten aan ’t groeien waren.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.