Het boek Job by Lydia Rood

Author:Lydia Rood
Language: nld
Format: mobi
ISBN: 9789490848095
Publisher: PixelPerfect Publications
Published: 2011-04-10T15:35:35+00:00

Job trok zich eenvoudig niets van zijn jongere broers aan, zelfs niet als ze hun best deden zijn aandacht te trekken. Ik kan me dat nog precies voor de geest halen.

'Job?' vroeg een van hen bijvoorbeeld.

Geen antwoord.

'Job...'

Niets.

'Job!'

Geen enkel teken dat hij het zelfs maar gehoord had. Job ging gewoon door met wat hij aan het doen was.

Pas als een van de ouderen hem erop wees dat hij geroepen werd, reageerde hij.

Tijl nu: 'Ik voel altijd een soort minachting bij hem voor mij. Het jongere broertje, niet zo interessant.' Hoewel de tweeling niet eeneiig is, nam Job nooit de moeite hen uit elkaar te houden. 'De hele familie zat hem altijd op de huid dat hij goed moest kijken wie ik was en wie Niels was, maar ik vond het logisch dat hij niet oplette wie tegen hem praatte, want Niels en ik interesseerden hem niet.'

Niels daarover: 'Hij kon het niet opbrengen om verschil te maken tussen ons. Het leek wel of hij mij steevast Tijl noemde en hem bij voorkeur Niels. Later ging hij dit, plichtsgetrouw als hij was, vervangen door "Tijl of Niels". Zat hij altijd goed. "Tijl of Niels, waar is mama?"'

Niels had een bril en Tijl niet, en als we voor de grap die bril van neus lieten wisselen, liet Job de naam van de brildrager meeverhuizen en noemde hij Tijl klakkeloos Niels. Wat Jobs oudste broer en ik het toppunt van lulligheid vonden, en waarom we hem uitmaakten voor stomme autist. Want wij keken heel anders tegen Job aan en vooral ik had mezelf een opvoedende taak toebedacht.

Tijl zat er niet mee. 'Job en ik laten elkaar volkomen koud. In mijn leven is hij niet zo belangrijk, alleen het besef van de glazen zuil waarin hij gegoten zit.' Maar hij denkt er niet over moeite te doen om een contact tot stand te brengen dat van één kant zo duidelijk niet gewenst is: 'Ik heb datzelfde met katten, die willen ook niet geaaid worden en ik heb daar erg veel respect voor - die relatie wordt instrumenteel.' En dus gaat Tijl met Job naar Tivoli in Denemarken met dezelfde emotie als waarmee hij zijn kat te eten geeft: het aangename maar vluchtige gevoel dat je even iets voor een ander wezen doet.

Niels: 'Toch zou het heel erg zijn als hij bijvoorbeeld bij een ongeluk om zou komen. Omdat hij gelukkig is, en dat zo moet blijven. Het fijne van hem is, dat als je niets met hem hebt, er ook geen beleefde bullshit is: als we elkaar zien, ongeveer eens per jaar, zeg ik hoi, hij zegt hoi, en we negeren elkaar verder. Hartverwarmend eerlijk is dat van hem. En van mij natuurlijk!'

Op familiefeestjes staat Job het grootste deel van de tijd alleen in een hoek, vaak bij de verwarming: zijn handen voor zijn heupen gevouwen, zijn hoofd gebogen. Als hij goede zin heeft, loopt hij in die houding soms lachend op en neer, met grote stappen, houdt telkens even in voor bijzettafeltjes met glazen, maar neemt geen deel aan het heen·en-weer-verkeer van mensen die iets met elkaar hebben.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.