Club Dood by Charlaine Harris

Author:Charlaine Harris [Harris, Charlaine]
Language: nld
Format: epub
Publisher: Luitingh-Sijthoff B.V., Uitgeverij
Published: 2011-05-02T22:00:00+00:00

9

IK HAD HET ANGSTIGE, TRILLERIGE GEVOEL DAT JE KRIJGT als je je op gevaarlijk terrein begeeft. Dit was de laatste nacht dat Alcide naar Club Dood kon gaan. Terence had duidelijk laten blijken dat hij hierna niet meer welkom was. Na vannacht zou ik er alleen voor staan, als ik zonder Alcide überhaupt de club binnen mocht.

Terwijl ik me aankleedde wenste ik dat ik naar een normale vampierclub ging, waar gewone mensen kwamen om de ondoden aan te gapen. Fangtasia, Erics bar in Shreveport, was zo’n tent. De mensen kwamen er zelfs op excursie, om er een avondje van te maken, gekleed in het zwart met misschien een beetje nepbloed erop of een paar kitscherige nephoektanden in. Ze kwamen staren naar de vampiers die zorgvuldig verspreid door de bar zaten en ze huiverden om hun eigen lef. Af en toe overschreed een toerist de grens die zijn veiligheid moest garanderen. Soms probeerde hij een van de vamps te versieren of was hij onbeschoft tegen Chow, de barkeeper. Dan zou de toerist merken wat hij zich op de hals had gehaald.

In een bar als Club Dood lagen alle kaarten op tafel. Daar waren mensen alleen versiering, want het ging om de bovennatuurlijken.

De vorige avond was ik rond dit tijdstip opgewonden geweest. Nu voelde ik alleen maar een soort afstandelijke vastberadenheid, alsof ik een sterk verdovend middel had ingenomen waardoor ik losstond van al mijn gewone emoties. Ik trok mijn nylonkousen aan en mooie zwarte jarretelles die ik van Arlene voor mijn verjaardag had gekregen. Glimlachend dacht ik aan mijn roodharige vriendin en haar geweldige optimisme over mannen, zelfs na vier huwelijken. Arlene zou zeggen dat ik met alle levenslust die ik kon opbrengen van elke minuut, elke seconde moest genieten. Ze zou zeggen dat ik nooit kon voorspellen welke man ik zou tegenkomen, dat vanavond misschien de magische avond zou blijken te zijn. Misschien zou het dragen van de jarretelles mijn leven veranderen, zou ze zeggen.

Bij die gedachte voelde ik me al iets minder akelig toen ik mijn jurk over mijn hoofd trok. Die was champagnekleurig en had niet veel om het lijf. Ik droeg zwarte hoge hakken en gitten oorbellen, en probeerde te beslissen of mijn oude jas er echt te afgrijselijk bij zou staan of dat ik er uit ijdelheid maar gewoon de hele avond verkleumd bij moest lopen. Zuchtend keek ik naar mijn versleten blauwe jas en liep ermee over mijn arm naar de woonkamer. Alcide was klaar en stond midden in de kamer op me te wachten. Op het moment dat het tot me doordrong dat hij er zichtbaar nerveus uitzag, haalde hij een van de ingepakte dozen uit de stapel die hij die ochtend tijdens het winkelen had verzameld. Hij had een verlegen blik op zijn gezicht, net zoals toen ik thuiskwam.

‘Ik vind dat ik je dit schuldig ben,’ zei hij. Hij gaf me de grote doos.

‘O, Alcide! Heb je een cadeautje voor me?’ Ja ja, ik stond ermee in mijn handen, maar zoiets maak ik niet vaak mee.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.