Opowiesci z Narnii #2 Lew, Czarownica i Stara Szafa by LEWIS C.S

Author:LEWIS C.S. [LEWIS C.S.]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-12-24T07:08:38.908000+00:00

Rozdział 10

CZARY ZACZYNAJĄ TRACIĆ SWĄ MOC

A TERAZ MUSIMY POWRÓCIĆ do państwa Bobrów i trójki pozostałych dzieci. Jak tylko pan Bóbr zawołał: „Nie ma ani chwili do stracenia!", wszyscy zaczęli pośpiesznie wciągać płaszcze. Wszyscy – prócz pani Bobrowej, która zebrała kilka worków, położyła je na stole i zwróciła się do męża:–A teraz sięgnij no po tę szynkę. I daj jeszcze paczkę herbaty. I cukier. Weźmiemy też trochę zapałek. I niech ktoś wyjmie ze dwa lub trzy bochenki chleba z tego kotła w rogu.

–Co pani robi, pani Bobrowo? – wykrzyknęła Zuzanna.

–Pakuję dla każdego prowiant, moja kochana – odpowiedziała spokojnie. – Chyba nie myślisz, że wyruszymy w drogę bez jedzenia.

–Ale przecież nie mamy czasu! – powiedziała Zuzanna, zapinając się pod szyją. – Ona może tu być w każdej chwili.

–To samo mówię – zgodził się pan Bóbr.

–A dajcie mi wszyscy święty spokój – powiedziała jego żona. – Pomyśl tylko, mężu. Przecież ona nie może tu być prędzej niż za kwadrans.

–Ale czy nie musimy wyruszyć jak najszybciej __wtrącił się Piotr – jeśli chcemy dotrzeć do Kamiennego Stołu przed nią?

–Musi pani pamiętać, pani Bobrowo – dodała Zuzanna – że jak tylko tu przybędzie i zobaczy, że nas nie ma, natychmiast tam wyruszy.

–Na pewno to zrobi – zgodziła się pani Bobrowa – ale i tak będzie tam przed nami, choćbyśmy stawali na głowie. Ona ma sanie, a my będziemy szli pieszo.

–A więc… nie mamy żadnej szansy?

–Przestań się tak gorączkować, moja kochana, tylko wyjmij z pół tuzina czystych chusteczek z tamtej szuflady. Oczywiście mamy szansę. Nie możemy tam być PRZED nią, ale możemy się ukrywać i iść takimi drogami, których ona nie zna. W ten sposób może się nam uda jakoś przejść.

–Masz świętą rację, moja żono – wtrącił pan Bóbr – ale teraz naprawdę musimy już iść.

–A TY też nie zaczynaj robić zamieszania, mężu. O, tak. Tak jest lepiej. Tu są cztery worki, dla każdego po jednym, i ten najmniejszy dla najmniejszej z nas. To dla ciebie, moja kochana – dodała i spojrzała na Łucję.

–Och, błagam panią, chodźmy już – powiedziała Łucja.

–No, jestem już prawie gotowa – oznajmiła wreszcie pani Bobrowa, pozwalając mężowi włożyć sobie śniegowce. – Maszyna do szycia jest chyba za ciężka, żeby ją brać ze sobą, co?

–Tak, ZA ciężka – odparł pan Bóbr. – O wiele za ciężka. I chyba nie sądzisz, że będziesz mogła szyć w drodze?

–Nie mogę się pogodzić z myślą, że ta wiedźma będzie przy niej majstrować i połamie ją albo ukradnie, jak amen w pacierzu.

–Och, błagam, błagam, błagam, pospieszcie się! – krzyknęło jednocześnie troje dzieci.

I w końcu wyszli wszyscy na dwór, pan Bóbr zamknął drzwi na klucz („To ją trochę zatrzyma") i ruszyli w drogę, każdy ze swoim węzełkiem na ramieniu.

Właśnie śnieg przestał padać i zza chmur wyszedł księżyc. Szli gęsiego: pan Bóbr na czele, potem Łucja, Piotr, Zuzanna, a na końcu pani Bobrowa. Pan Bóbr poprowadził ich przez tamę na prawy brzeg, a potem bardzo wyboistą i ledwo widoczną ścieżką tuż nad samą rzeką. Zbocza doliny, jaśniejące w blasku księżyca, wznosiły się stromo nad ich głowami.

–Najlepiej trzymać się jak najniżej – powiedział pan Bóbr szeptem.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.