Opowiesci z Narnii #1 Siostrzeniec czarodzieja by LEWIS C.S

Author:LEWIS C.S. [LEWIS C.S.]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2010-12-24T07:08:39.747000+00:00

Rozdział 9

STWORZENIE NARNII

LEW CHODZIŁ TU I TAM PO PUSTEJ, nagiej okolicy i śpiewał nową pieśń, bardziej melodyjną i rytmiczną, bardziej delikatną i falującą niż ta, którą wezwał na niebo gwiazdy i słońce. I kiedy tak chodził i śpiewał, dolina zazieleniła się trawą. Zieleń rozlewała się wokół niego jak woda z potężnego źródła, a potem płynęła po zboczach wzgórz jak fala. W ciągu kilku minut wspinała się już po niższych stokach odległych gór. Z każdą chwilą młody świat stawał się cieplejszy i żywszy. Lekki wiaterek mierzwił bujną trawę. Wyższe stoki gór pociemniały od wrzosów, dolina pokryła się jakimiś dziwnymi, brązowozielonymi cętkami. Digory nie mógł się zorientować, co to jest, dopóki jedna z tych dziwnych rzeczy nie pojawiła się tuż obok niego. Zobaczył początkowo niewielki, wyrastający z ziemi pęd, który rosnąc szybko, wypuścił z siebie mnóstwo innych pędów, pokrywających się natychmiast zielenią. Teraz naokoło nich było już wiele takich żywych pędów, lecz dopiero gdy urosły do wysokości człowieka, Digory zrozumiał, że widzi, jak rosną drzewa.Był to naprawdę wspaniały widok. Trudno się dziwić Poli, która powiedziała później, że jedną z najbardziej nieznośnych rzeczy w jej życiu było to, że nie pozwolono im tego w spokoju oglądać. Bo w tej samej chwili, gdy Digory zawołał: „Drzewa!”, musiał odskoczyć w bok, gdyż wuj Andrzej niepostrzeżenie przybliżył się do niego i już wsuwał mu rękę do kieszeni. Nie na wiele by się to zdało, bo w błędnym przekonaniu, że to zielone pierścienie przenoszą z powrotem na Ziemię, sięgnął do prawej kieszeni chłopca. Ale łatwo zrozumieć, że Digory nie chciał utracić żadnego z pierścieni.

–Cofnij się! – ryknęła Czarownica. – Jeszcze dalej! Jeśli ktoś spróbuje zbliżyć się do któregoś z tych dzieci choćby na dziesięć kroków, to rozwalę mu łeb! – Mówiąc to, wymachiwała groźnie żelazną sztabą, którą wyrwała z latarni. Nikt nie miał jakoś wątpliwości, że jeśli nią rzuci, to nie chybi.

–A więc to tak! – dodała po chwili. – Zamierzałeś uciec z tym chłopcem do swojego świata, a mnie tutaj zostawić!

Wuj Andrzej zdobył się wreszcie na odwagę.

–Tak, pani, zrobiłbym to – powiedział najbardziej stanowczym tonem, na jaki było go stać. – Bez wątpienia uczyniłbym to w każdej chwili. I miałbym do tego święte prawo. Zostałem przez ciebie potraktowany w sposób obrzydliwy i haniebny. Starałem się okazać ci tyle uprzejmości, ile tylko było w mojej mocy. I jaka mnie spotkała nagroda? Obrabowałaś – tak, muszę powtórzyć to słowo – OBRABOWAŁAŚ ogólnie szanowanego jubilera. Wymusiłaś na mnie, bym ci zafundował niezwykle drogi, żeby nie powiedzieć wystawny, obiad. Aby to uczynić, zmuszony byłem zastawić zegarek z dewizką, a wiedz, pani, że w mojej rodzinie nikt nie miał w zwyczaju odwiedzania lombardów, z wyjątkiem kuzyna Edwarda, ale on należał do ochotniczej kawalerii. Podczas tego ciężko strawnego posiłku – jeszcze teraz odczuwam jego fatalne skutki – twoje godne pożałowania zachowanie i słowa wzbudziły nieprzychylne zainteresowanie całej sali. Czuję się, jakbym został publicznie znieważony. Już nigdy nie będę mógł pokazać się w tej restauracji. Naruszyłaś nietykalność cielesną policjantów. Ukradłaś…

–Dość tych bzdur, panie starszy! – przerwał mu dorożkarz. – Tutaj się ogląda i słucha, a nie gada!

A rzeczywiście mieli co oglądać i czego słuchać.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.