Kot ktory... #10 Kot ktory rozmawial z duchami by BRAUN LILIAN JACKSON

Author:BRAUN LILIAN JACKSON [BRAUN LILIAN JACKSON]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Published: 2011-02-19T12:24:37.632000+00:00

Rozdział dziesiąty

Qwilleran nie bez przyczyny zaprosił teściową Rogera na obiad. Chciał wiedzieć więcej na temat Kristi Fugtree Waffle. Wcale nie po to, by wzbogacić treść wywiadu na temat kóz. Po prostu chciał zaspokoić swoją ciekawość, a Mildred Hanstable była właściwą osobą, by odpowiedzieć na jego pytania. Przez całe życie mieszkała w Moose County. Przez prawie trzydzieści lat uczyła w szkole, znała dwa pokolenia uczniów, ich rodziców i dziadków, dawnych i obecnych członków rady szkolnej oraz władz okręgu. Krótko mówiąc, znała wszystkich, których znać należało.Była w Mooseville, kiedy Qwilleran do niej zadzwonił. Jego telefon przyjęła entuzjastycznie:

–Qwill! Jak miło, że dzwonisz! Roger mówił mi, że pilnujesz muzeum. To taki szok, że Iris nie żyje. Wyglądała przecież doskonale. Prawda? Może miała lekką nadwagę, ale… o mój Boże, też na to cierpię. Chyba muszę natychmiast przejść na dietę.

–Zacznij ją od jutra – poradził. – Czy masz czas, żeby zjeść dziś ze mną obiad?

–Zawsze mam czas na obiad. Na tym właśnie polega mój problem

–Przyjadę po ciebie o osiemnastej trzydzieści i pojedziemy do hotelu „Northern Lights”.

Qwilleran rozmroził mięso krabów dla kotów, zastanawiając się, czy w Mooseville w hotelu nad jeziorem można zjeść równie wykwintne danie. Potem wziął prysznic i postanowił włożyć strój odpowiedni na tę okazję. Na randki z Polly Duncan, która nie zwracała uwagi na modne ciuchy, wkładał cokolwiek. Dowolne ubranie, byle było czyste i pod ręką. Inaczej sprawa miała się z Mildred, która prowadziła w szkole zajęcia na temat sztuki i gospodarstwa domowego. Miała wyczucie koloru i stylu, znała się na modzie. Dlatego Qwilleran bardziej starał się dla Mildred. Dla niej włożył na białą, rozpiętą pod szyją koszulę kardigan z wielbłądziej wełny i jasnobrązowe spodnie. Ten zestaw podkreślał ogorzałą cerę dziennikarza, który opalił się w trakcie spędzonych na rowerowych wycieczkach miesięcy. Podziwiał się przez chwilę w wielkim lustrze pani Cobb. Była to przyjemność, której brakowało mu w mieszkaniu w Pickax. Qwilleran doszedł do wniosku, że odrobina opalenizny doskonale pasuje do jego siwiejących włosów i obfitych wąsów.

W nastroju samozadowolenia jechał z pełnego wzgórz i pól uprawnych Hummock w kierunku dzikich, porośniętych lasem brzegów jeziora, doświadczając po raz kolejny cudownej zmiany aromatu powietrza. Wpływ na to miały nie tylko setki mil wody i obecność floty statków rybackich. Było w tej atmosferze coś nieuchwytnego, jakiś radosny nastrój, który sprawiał, że Mooseville było prawdziwym wakacyjnym rajem.

Mildred powitała go platonicznym uściskiem.

–Wyglądasz wspaniale! Bardzo podoba mi się to połączenie białego z jasnobrązowym.

Mogła pozwolić sobie na platoniczny uścisk, bo była nie tylko teściową Rogera, ale również byłą sąsiadką Qwillerana, autorką przepisów w gazecie „Moose County coś tam” i lojalną żoną ciągle nieobecnego męża.

Qwilleran odwdzięczył się za komplement i pochwalił strój, który miała na sobie, chociaż nie miał pojęcia, co to właściwie było.

–Czy sama to zaprojektowałaś, Mildred?

–Tak. Miało to być twarzowe wdzianko dla puszystych pań.

–Opowiadasz głupstwa. Jesteś przystojną kobietą w kwiecie wieku i taką właśnie masz figurę – oświadczył w zapale krasomówczym.

–Zawsze wielbiłam celność twoich sformułowań, Qwill.

Gdy jechali w kierunku centrum Mooseville, zwrócili uwagę na oznaki zbliżającego się końca wakacji. Widać było mniej turystów, mniej pojazdów, prawie żadnych łodzi czy przyczep kempingowych. Domki letniskowe zostały zabite deskami na zimę.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.